Αρθρογραφία
ΠΕΡΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ
ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Και Ολίγα Τινά Περί Αυθαιρέτων

29/11/2000

Αν στα καλά καθούμενα, κάποιος άρχιζε να διδάσκει σε νέους τη θρησκεία μας παραποιημένη, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διακρίνονται εύκολα οι διαφορές, αν το άτομο αυτό ήταν ιδιαίτερα δραστήριο στο έργο του και ο αριθμός των νεαρών μαθητών του ιδιαίτερα μεγάλος, μήπως θα έπρεπε να του πούμε μπράβο μόνο και μόνο επειδή ήταν δραστήριος και ο ίδιος διατείνονταν ότι η διδασκαλία του ήταν ακριβώς η ορθοδοξία και η παράδοση;  Όχι βέβαια.

Όσο πιο δραστήριος είναι ένας αυθαίρετος τόσο πιο επικίνδυνος και κατακριτέος πρέπει να είναι όταν πρόκειται για την παράδοση!

Ο Σίμων Καράς διαμόρφωσε έναν δικό του τρόπο ψαλτικής.  Ισχυρίστηκε ότι αυτός είναι ο τρόπος της παράδοσης!  Αυτός είναι ο τρόπος που έψαλαν οι βυζαντινοί!

Ο Σίμων Καράς δε δίνει ούτε ένα παράδειγμα παλαιού παραδοσιακού ψάλτη που να έψαλε με την τεχνοτροπία του.  Αλλά ούτε και κανένα άλλο άτομο ανέφερε ποτέ, επίσκοπο ή ιερέα ή διάκο ή έστω και απλό χριστιανό που να έψαλε πριν απ' αυτόν όπως ο ίδιος.  Πιστεύω ότι δεν υπήρξε κανένας.  Αν υπήρχε κάποιος θα τον είχε ηχογραφήσει, κοπιάρει σε χιλιάδες αντίτυπα και θα τα είχε μοιράσει σε όλους μας.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Σίμων Καράς άρχιζε τη διδασκαλία της μεθόδου του από άτομα μικρής ηλικίας και βεβαίως άγευστα άλλου τρόπου του ψάλλειν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σίμων Καράς ο οποίος κατέγραψε 20000 δημοτικά τραγούδια δεν ασχολήθηκε καθόλου με την καταγραφή της ψαλτικής παράδοσης του τόπου μας!

Ένας μεγάλος αριθμός παραδοσιακών ψαλτών που ήλθαν από την Πόλη και τη Μικρασία τον άφησαν αδιάφορο.  Τρεις από τους πιο μεγάλους Άρχοντες Πρωτοψάλτες των Πατριαρχείων έζησαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όμως κανείς τους δεν τον άγγιξε.  Δέκα οκτώ ολόκληρα χρόνια έψαλλε στην Αθήνα μόνιμα ο Αρχ. Πρωτ. της  Μ. του Χρ. Εκκλησίας Θρασύβουλος Στανίτσας, το γεγονός τον άφησε απολύτως ασυγκίνητο.

Ελλείψει αποδείξεων περί του κατά πόσον οι Βυζαντινοί και οι μεταβυζαντινοί έψαλαν με την τεχνοτροπία Καρά, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε, ότι η τεχνοτροπία Καρά και κυρίως όλες οι ιδιομορφίες της, που την κάνουν να διαφέρει από την Πατριαρχική παράδοση, είναι προσωπικές απόψεις του Σίμωνα Kαρά περί του πως έψαλαν οι Βυζαντινοί.  Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν όλα όσα ο Σίμων Καράς θεώρησε παράδοση να είναι παραποίηση της παράδοσης και τίποτα περισσότερο!

Το Πανεπιστήμιο της Αθήνας πριν μερικά χρόνια απένειμε στον Σ. Kαρά τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα.  Από όσα είπε στην κηδεία του Σίμωνα Kαρά ο καθηγητής της Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας κ. Γρηγόριος Στάθης ο τίτλος του απενεμήθη «επειδή πολλά των του δήμου ασμάτων συνέλεξε και μουσικοίς σημείοις κατέγραψε κ.λ.π., κ.λπ.»  Τιμήθηκε δηλαδή ο Σίμων Καράς για μια συγκεκριμένη εργασία, η οποία σαφώς υπηρετεί κατά κάποιο τρόπο την παράδοση, αφού ηχογράφησε 20000 δημοτικά τραγούδια.

Είναι όμως απορίας άξιον ότι, στο αιτιολογικό για την απονομή του τίτλου του επίτιμου διδάκτορα στον Σίμωνα Kαρά, δεν αναφέρεται τίποτα για ότι έπραξε για την ψαλτική τέχνη και την εκκλησιαστική μας μουσική!

Θεωρώ το γεγονός πολύ παράδοξο!  Και διερωτώμαι κατά πόσον η πανεπιστημιακή κοινότητα και κυρίως οι προτείναντες την απονομή του τίτλου στον Σίμωνα Καρά, εκφράζουν έμμεσα αμφιβολίες περί του κατά πόσον η τεχνοτροπία Καρά κατά το ψάλλειν εκπροσωπεί την παράδοση.

Αν πράγματι, συμβαίνει κάτι τέτοιο καλά θα κάνουν οι κύριοι καθηγητές αντί να βγάζουν γλαφυρούς επικήδειους, να πουν την αλήθεια, στον ελληνικό λαό.  Έτσι για, την τάξη.  Για να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται και κατά πόσον θα έπρεπε να είχε κινηθεί προ πολλού η διαδικασία περί αυθαιρέτων!

Με τιμή,

ΔΡ Κ.Χ. ΖΑΡΑΚΟΒΙΤΗΣ, Φυτοπαθολόγος

Copyright© 2010 Σύλλογος Μουσικοφίλων Κωνσταντινουπόλεως